ROZDZIAŁ 1
Wstałam rano rozglądając się wokół."Czy tylko mnie dziwi widok mojego CZYSTEGO pokoju?" - pomyślałam oglądając odkurzone meble i poukładane płyty "30 SECOND TO MARS". - Mama naprawdę się postarała... - powiedziałam pod nosem, ponieważ wczoraj wieczorem miałam posprzątać pokój ale zasnęłam już na samym początku. - Już mogę się pożegnać z komórką - dodałam z przekąsem.
Faktycznie, gdy zeszłam na dół mama trzymała mój telefon w dłoniach patrząc na mnie ze zgrozą:
- Ktoś tu miał posprzątać pokój ale krasnoludki odwaliły za niego całą robotę... - rzekła spoglądając na myjącego się Pioruna.
Piorun to mój kochany rudzielec, między innymi mój kot z którym wszędzie chodzę.
- Ale ja... - nie wiedziałam jak zacząć, w końcu co mam jej powiedzieć? "Posłuchaj mamo, miałam wczoraj posprzątać swoje rzeczy ale mi się nie chciało więc poszłam spać" ? - Yyy.. - zająkałam się.
- Żadnego "Ale" ! Miałaś sprzątnąć pokój , nie zrobiłaś tego, więc teraz poniesiesz konsekwencje, zero komórki przez tydzień! - powiedziała ze złością.
W sumie to nie miałam się jak sprzeciwiać zwłaszcza że nie miałam żadnych argumentów.
- No.. okej... - faktycznie zasłużyłam na karę ale dlaczego brak komórki?! Jak ja będe się kontaktować z Vilde i Julie?! No tak, przez Facebook'a...
Julie i Vilde to moje dwie najlepsze przyjaciółki z którymi chodzę do szkoły, są bliźniaczkami, obydwie mają włosy ombre na górze ciemne włosy a na dole jasne, tylko każda z nich ma inne zainteresowania.
Julie to rozrywkowa dziewczyna która kocha dowcipy, imprezy itp.
Zaś Vilde jest spokojniejsza nie przepada imprezami, woli czytać w swoim ogrodzie.
- Ale to nie wszystko! - powiedziała mama - Mam dla Ciebie też dobrą wiadomość! Ty, Juls i Vilde płyniecie na Wyspę Jorvik! - krzyknęła z radością.
- Jak to: "płyniemy" ? - zapytałam ze zdziwieniem.
- Normalnie! Promem! Do Fortu Pinta . - powiedziała mama.
- Fort Piniaty? - zdziwiłam się.
- Nie "Piniaty" tylko "Pinta" - mama o mało nie wybuchnęła śmiechem. - Idź się lepiej pakować - doradziła i poszła mi robić naleśniki.
"Pakować? Fort Pinta? Wyspa Jorvik? Jadę, a właściwie płynę, na Wyspę Jorvik!" - dopiero wtedy dodarło do mnie co powiedziała mama.
Kiedy już się spakowałam zeszłam na śniadanie. Właściwie szybko mi poszło.
- A Ty dalej w piżamie? - zapytała mama wskazując moją fioletowo - białą bluzkę na ramiączkach i fioletowe spodenki do spania pokryte szarym szlafrokiem.
- A no tak... - najwyraźniej z podekscytowania zapomniałam o tym że musze się przebrać.
Kiedy już zjadłam naleśnika i tosty, przebrałam się, poszłam do doków gdzie spotkałam dziewczyny. Nasze przywitanie nie trwało długo kiedy już rozgościłyśmy się na promie on ruszył.
Kiedy wraz z dziewczynami wyszłam z promu jakiś chłopiec podszedł do nas:
- Hej, jestem James i to ja dowodzę w Forcie Pinta - o mało nie wybuchnęłam śmiechem. On chyba sobie z nas żartuje, jest na to za młody, na moje oko ma 11 lat więc na pewno nie jest pełnoletni a już na pewno nie tyle duży żeby rządzić Fortem. - Oprowadzę was - nie wiem czy sobie z nas żartuje czy nie ale najważniejsze że ktoś był chętny by nas oprowadzić.
ROZDZIAŁ 2
Po tym, gdy okazało się że James naprawdę dowodzi Fortem rozpakowałyśmy się w pokoju hotelowym, w którym był ciasno ale uroczo. Jasno - beżowy dywan i granatowe ściany z boku była biała, futrzasta sofa obok niej położyłyśmy bagaże. Biały stoliczek z małym plazmowym telewizorkiem a na półce niżej były jakieś klasyczne książki i pilot do telewizora. Zaś przed telewizorkiem widniały trzy łóżka z białego drewna i z ciemno - niebieską pościelą z aksamitu.- Czuję się jak w pałacu - westchnęła z zachwytem Julie - nie zwracając oczywiście uwagi na rozmiar tego pokoju i tego że jest nasz wspólny - dodała z żalem.
- Tak, to racja, tu jest pięknie - potwierdziłam. - Chodźmy lepiej na miasto - rzekłam pospiesznie, chciałam rozejrzeć się po okolicy.
- Okej - odpowiedziały chórem.
Kiedy już wyszłyśmy z hotelu ujrzałyśmy wejście do dyskoteki a obok tego napis "Otwarte w piątek i sobotę wieczorem, od 17 do 23".
- Uuu.. DYSKOTEKA! - wykrzyknęła szczęśliwie Julie a my z Vilde spojrzałyśmy na siebie smutno. Ani ja, ani Vilde nie przepadałyśmy za imprezami więc zapowiadało się czytanie książek albo oglądanie telewizji.
- Czyli mamy w sobotę i w piątek wieczorem czekać na Ciebie aż do 23 godziny przez całe lato..? - smutno dodała Vilde.
- Nie no, coś Ty! Pójdziecie ze mną.
- Nie ma mowy! - krzyknęłyśmy zgodnie.
- To się okaże - mrugnęła zalotnie Julie po czym poszłyśmy na tyły hotelu.
Za hotelem też było całkiem ładnie, co prawda nie było fontanny na samym środku i masy stoisk z rzeczami do kupienia ale i tak było całkiem przyzwoicie. Obok płotku stała dziewczyna z kucykami, w stroju jeździeckim.
- Hej Wy! - zagadnęła do nas - Jesteście tu nowe, co nie?
- T-tak... - Ja postanowiłam odpowiedzieć.
- Może chcecie się nauczyć ujeżdżania? - zapytała.
- Jasne, czemu nie. - odpowiedziała za nas Vilde.
- Więc wybierzcie sobie konia! - krzyknęła wskazując stajnię.
Weszłyśmy do stajni w której było pięć boksów. Ja najbardziej znałam się na koniach chociaż wielbiłam koty i nigdy nie jeździłam na koniu. Na drzwiach każdego z boksów widniały wykute w srebrze imiona koni. Był tam Wilhelm, Princess, Electra, Amelia i Mefisto. Vilde wybrała Princess a Julie Electrę, boks Mefista był pusty od razu pobiegłam z tym do tej dziewczyny.
- Przepraszam że przeszkadzam ale boks Mefisto jest pusty! - krzyknęłam przerażona.
- Jak to..PUSTY?! - wykrzynęła tak, że moje uszy prawie odpadły. - Ostatnio jest taki smutny i co chwilę ucieka ale spotykamy go ciągle w tym samym miejscu. Ostatnio uciekł miesiąc temu więc pomyśleliśmy że już nie ucieknie ale skoro go tam nie ma to uciekł! - widać że dziewczyna ledwo co łapała oddech.
Akurat dziewczyny wyszły ze stajni.
- Kochane, Mefisto uciekł ze stajni - krzyknęła dziewczyna.
- Mefisto? - zapytała Julie - A no tak jak wychodziłyśmy ze stajni poszukać Delsy to zauważyłyśmy pusty boks z podpisem "Mefisto"...
- Właśnie! On często ucieka! Wiem gdzie jest, bo zawsze go tam znajdujemy. Wy idźcie do hotelu a ja poszukam Mefista - powiedziała wsiadając na swojego fryza.
- Nie! Ja go wybrałam na konia, pojadę z Tobą! - wsiadłam na konia dziewczyny.
- Och... jak chcesz - odpowiedziała nie pewnie.
* * *
Zobaczyłyśmy Mefista obok wielkiego zamku od razu do niego podjechałyśmy.- Mefisto! - krzyknęła dziewczyna zawiązując linę od siodła fryza do siodła Mefista. - Wskakuj - powiedziała do mnie wskazując grzbiet Mefista.
Posłusznie dosiadłam konia, Mefisto wyglądał pięknie, był bułanej maści i miał białe "skarpetki".
- Och, przepraszam, nie przedstawiłam się. Jestem Clarissa Jonson i mam 19 lat a mój koń to Cecilia - powiedziała dziewczyna.
- A ja jestem Delilah Catnight i mam 16 lat, tak samo jak moje przyjaciółki Vilde i Julie Birchbard.
A no właśnie, nie powiedziałam wam jak wyglądam! Mam czarne falowane włosy i czarny makijaż zwykle noszę ciemne ubrania, tym razem miałam na sobie granatowy sweter, czarne leginsy i glany.
- Ładne imiona - odpowiedziała Clarissa, po czym przez dłuższą częśc drogi milczałyśmy dopóki do Clarissy nie pomachał jakiś chłopak, przystojny, z czarnymi włosami białą koszulką, adidasami i czarnymi spodniami.
- Kto to? Twój chłopak?
- Nie! Fuu! - roześmiała się Clarissa. - To mój kuzyn! - westchnęłam z radości był taki ładny.. może uda mi się go poderwać chociaż nie jestem dobra w te klocki.
- Jak ma na imię? - zapytałam.
- Aleks Jonson, jak się domyślasz po nazwisku, od strony taty. - Powiedziała Clarissa.
Kiedy już dotarłyśmy chciałam pójść do hotelu ale Mefisto mnie zatrzymał ciągnąc mnie za koszulkę.
- Chyba Cię lubi - powiedziała stajenna.
- Tak, chyba tak... - odpowiedziałam tak cicho że nie wiem czy w ogóle mnie usłyszała ale nie zależało mi na tym. - Przykro mi Mef ale już późno, nie mam czasu, obiecuję że jutro do Ciebie przyjdę..
ROZDZIAŁ 3
Właśnie poznałam klub jeździecki Clarissy i wiecie co? Mam tego dość! Poznałam właśnie Lorettę Smith i moje życie zmieniło się o 180 stopni. Zaczęłam inaczej patrzeć na świat a do ludzi mam większy dystans. Była okropna, zła i zachowywała się jak zwykła snobka! Najpierw, przywitałą się z nami tekstem "Fajne laski poznałaś, a powiedz mi, w ciucholandzie, czy w szmateksie? Bo ja obstawiam to drugie!"a następnie zaśmiała nam się prosto w twarz. Ohh..ale to nie wszystko! Powiedziała że tylko szczury mieszkają w hotelu i że jej tatuś kupiłby jej własny dom a nie pokój w hotelu! A potem przez całe południe słyszałam tylko "Mój tatuś...". Miałam jej przywalić a potem krzyknąć " A co mnie obchodzi co zrobił by Twój 'TATUŚ'?!", ale jako że miałam dobre mianiery postanowiłam siedzieć cicho i słuchać po prostu co ma do powiedzenia i mówię Wam, to przynosło efekty! Było wkurzona tym że żadna z nas nie reagowała na jej zaczepki aż w koncu się zamknęła i poszła do swojej stajni a my wróciłyśmy do Fortu Piniaty yy...to nie tak! To było 'Fort Pinta'!Teraz leżę na łóżku i razem z Vilde przedrzeźniam Lorettę:
- "Mój tatuś, przyleciał by tu ze mną samolotem a nie brudnym i śmierdzącym promem!" - krzyknęłam.
- "Mój tatuś, kupiłby mi lepsze ciuchy!" - odpowiedziała Vilde.
- Miałam ochotę je powiedzieć "Jestem samodzielna i sama kupuję sobie ubrania. Mój 'TATUŚ' nie ma z tym nic wspólnego." ale postanowiłam siedzieć cicho - dodała Julie która właśnie wyszła spod prysznica.
- Na szczęście ta udręka już się skończyła - odparłam.
- Nie muszę już słuchać jej piskliwgo głosu - Julie odetchnęła z ulgą.
- Ja idę do Mefisto, pa!
- Pa! - krzyknęły chórem.
Kiedy wyszłam ze stajni zobaczyłam Aleksa...był taki wyjątkowy! A potem spojrzałam na prawo, zobaczyłam tę ochydną żmiję z piskliwym głosem, która musi polegać na 'TATUSIU'.Podeszłam do Mefisto, Aleks akurat go oporządzał:
- Co Ty tu robisz?! - krzyknęła córeczka tatusia.
- Przyszłam do mojego konia?
- Wszędzie muszę znosić takie niedołęgi?! - powiedziała Loretta po czym odeszła.
Wtedy Aleks uśmiechnął się do mnie serdecznie.
- Nie przejmuj się nią, ona taka jest - o matko, Aleks Jonson się do mnie odezwał!
- Yhh...nic nie szkodzi - odwzajemniłam uśmiech.
- Może wybierzemy się na przejażdżkę? - kula w moim gardle! Ratunku!
- T-tak - zarumieniona wsiadłam na Mefisto po czym pojechaliśmy do tak zwanej "Winnicy Srebrnej Polany", między innymi miejsce w którym Baronowa często przebywa, odbywa się tutaj produkcja różnych win. Obok, jest stajnia, jak w prawie w każdym miasteczku na tej wyspie(przynajmniej tak mi powiedział Aleks).
- A właściwie skąd jesteś?
- Z Seattle(czyt. Sijetl).
- Fajne miasto. Byłem tam kiedyś. A tak w ogóle, nie przedstawiłem się, jestem Aleks Jonson, a Ty? - jego wzrok mnie onieśmiela, czuję motylki w brzuchu.
- Ja..ja..jestem Delilah Catnight - kula w moim gardle ponownie wróciła.
- Miło poznać - uśmiechnął się do mnie. - A pójdziesz ze mną na dyskotekę piątek wieczorem? - o mamuniu! On..on...ON MNIE ZAPRASZA NA RANDKĘ!
- Oczywiście - kula w gardle odpuściła, nie była taka okrutna jak myślałam.
- To miło - jechalismy z dwie godziny po czym wróciliśmy do stajni. - Dasz mi swój numer telefonu?
O cholera! Mama dała mi karę na komórkę! I co ja teraz zrobię?! Wiem!
- Wiesz, mam szlaban na komórkę ale dam Ci numer mój i mojej przyjaciółki Julie, dobrze?
- Żeby móc z Tobą rozmawiać zgodze się na wszystko - on ze mną flirtuje!
- Ojej..to miłe - podaliśmy sobie swoje numery i Aleks odszedł, ja rozsiodłując konia rozmyślałam co na siebie włożę, co będziemy robić..czy...czy się poc-całujemy..?
***
Rano, gdy dziewczyny już wiedziały o wszystkim pomagały mi wybrać strój na ten wieczór. Były bardzo podekscytowane a Julie powiedziała że nie wyciszy telefonu dopóki Aleks nie zadzwoni.
Kiedy byłyśmy już zmęczone wybieraniem stroju wyszłysmy z hotelu i wzięłyśmy taksówkę do Miasteczka Srebrnej Polany. Oglądałyśmy pare ciuchów w sklepie po czym poszłyśmy do silosu.
- Ej, on jest otwarty! - krzyknęła Vilde po czym zaczęła wchodzić do silosu.
- No co Ty! Zwariowałaś?! - odpowiedziała Julie.
- A nie chcecie zobaczyć jak wygląda silos od środka?
- No w sumie.. - powiedziałam po czym poszłam za Vilde
- Obie zwariowałyście! - postanowiłyśmy nie namawiać Juls tylko użyć siły, szybko wepchnęłyśmy ją do środka.
W silosie było pięknie, Zboże było taki czyste, złote i wyglądało jak samorodki. Nagle zauważyłyśmy linę, postanowiłysmy po niej wejść.
To co zobaczyłyśmy na górze przypominało po części strych a po części domek na drzewie. Wszystkie trzy zaczęłyśmy się rozglądać po całym pomieszczeniu i nagle usłyszałyśmy głos:
- Dziewczyny patrzcie jakaś stara książka! - powiedziała Vilde wskazując na napis "Pamiętnik Aiiden".
- Delsa, Ty czytaj! - powiedziała Julie.
- Ok.
Zaczęłam czytać książke a jej treść była następująca "Jadąc na moim koniu, zobaczyłam małe światełko. Chodząć po wodzie a następnie na skały wzięłam je do rąk jak małe zwierzątko. Nagle ze światełka powstała wyspa. Wyspa Jorvik, tak ją nazwałam. Spotkałam człowieka w szacie który okazał się Druidem, podszedł do mnie i zaczął szepetać " Zło przychodzi blisko na Twą wyspę. Garnok przybywa z Pandorii aby zniszczyć Ciebie, i Twoje ziemie. My Druidzi, będziemy Twoimi strażnikami. Stażnikami Aiiden" to ostatnie co od niego usłyszłam. Potem zniknął.
Parę lat później mówiono mi że powrócę w nowym w cieleniu jako ....... ........ . Niestety, nie będe pamiętać kim jestem.."
- Wrócę jako...jako..JAKO KTO?! -krzyknęła Vilde.
- Nie wiem ta część wyblakła - powiedziałam.
- Czemu akurat ta..?
- Nie wiem ale lepiej weźmy tą książkę.
Po tym, co przeczytałam w tej książce cały czas myślę o tym, "kim jest Garnok", "co to Pandoria?" oraz "kim jest przyszłe wcielenie Aiiden?!".
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz